W 1944 roku William Beveridge zaobserwował, że wahania bezrobocia są w dużej mierze napędzane zmianami popytu na pracowników, a liczba wakatów jest tego użyteczną miarą. Z tego powstał koncept *stabilnej* krzywej Beveridge’a, odzwierciedlającej popyt na pracę. Gadi Barlevy Jason Faberman Bart Hobijn i Ayşegül Şahin spróbowali odpowiedzieć, czemu ta krzywa w danych, ani trochę stabilna nie jest 🤷.
Pomyślmy o bezrobociu jak o wodzie w wannie. Napływy do bezrobocia to woda z kranu (np. osoby tracące pracę, lub decydujące się dołączyć do siły roboczej), a odpływy z bezrobocia (znajdowanie pracy) są regulowane przez „korek” w odpływie, którego wysokość odpowiada liczbie wakatów (i odejść z siły roboczej). Krzywa przesuwa się, gdy zmieniają się czynniki wpływające na napływ lub odpływ z bezrobocia, *niezależnie* od liczby wakatów.
🔷 Lata 70.-2000 to w USA aktywizacja kobiet i dojrzewanie pokolenia baby boomers. W tym czasie ruchy krzywej napędzały głównie zmiany w napływach do bezrobocia. Wzrost aktywności kobiet początkowo zwiększył napływy do bezrobocia, ale z czasem gospodarka weszła w nową równowagę. Podobnie z baby boomers.
🔷 Wielka Recesja (2007-2009) wygenerowała w USA trwałe przesunięcie krzywej spowodowane spadkiem odpływów z bezrobocia. Rynek pracy stał się mniej efektywny w dopasowywaniu bezrobotnych do wakatów, co autorzy porównują do 'zatykania się odpływu’ (mniejsze zaangażowanie w poszukiwanie pracowników, podwyższanie standardów zatrudnienia, niedopasowanie kwalifikacji i geograficzne między bezrobotnymi a ofertami pracy, oraz konsekwencje masowych zwolnień z początku kryzysu)
🔷 Pandemia (2020-2023) przyniosła największe w historii przesunięcie krzywej: masowe zwolnienia na początku pandemii, jak i późniejsze szybkie ponowne zatrudnienia. Istotna stała się tzw. wielka rezygnacja i wzrost chęci pracowników do aktywnego poszukiwania i zmiany pracy (on-the-job search)
Jakie to ma znaczenie dla polityki pieniężnej? Jeśli krzywa Beveridge’a się przesuwa, to siłą rzeczy NIE DA się za pomocą polityki pienieżnej przesuwać gospodarki po tej krzywej. Na przykład, przesunięcie krzywej spowodowane spadkiem efektywności dopasowania na rynku pracy może prowadzić do wyższego długookresowego bezrobocia, czyli wyższej inflacji przy danej stopie bezrobocia. Wzrost on-the-job search może prowadzić do wzrostu kosztów pracy i inflacji, nawet bez znaczących zmian w stopie bezrobocia.
Rynek pracy waży dla polityki pieniężnej. I to nie tylko w krajach, gdzie jest tzw. podwójny mandat.
Cały tekst 👉 https://doi.org/10.1257/jep.38.2.83